A A A

MIEDNICA

OBRAŻENIA MIEDNICY Zwichnięcia i złamania kości miednicy występują po silnych urazach. Zwichnięcia mogą dotyczyć spojenia kości łonowych, lub też stawu krzyżo-wo-biodrowego. Złamania miednicy dotyczą bądź to poszczególnych części kost­nych (talerza kości biodrowej, kości łonowej, kości kulszowej itd.), bądź też całego pierścienia miednicznego, czyli wszystkich kości tworzących miednicę. Obrażenia miednicy są bardzo często powikłane uszkodzeniem cewki moczo­wej lub pęcherza moczowego. Spotyka się także jednoczesne uszkodzenie od­bytnicy. Leczenie niepowikłanych złamań miednicy trwa 2—3 miesięcy. W celu zbliżenia np. zerwanego spojenia łonowego stosuje się niekiedy ułożenie w ha­maku z płótna, zawieszonym na ramie ponad łóżkiem. Można stosować dla unie­ruchomienia także opatrunek gipsowy obejmujący miednicę. Złamania lub zwi­chnięcia ze znaczniejszym przemieszczeniem usiłuje się odprowadzić przez od­powiedni ucisk, przez zastosowanie bezpośredniego wyciągu, założonego przez kość udową, lub operacyjnie. Uszkodzenie cewki moczowej i pęcherza moczowego wymagają zabiegu ope­racyjnego.

  • SPRAWY ZAPALNE

    W stawie krzyżowo-biodrowym nierzadko sadowi się gruźlica. Wymaga ona leczenia wedle ogólnych zasad leczenia gruźlicy kostno-stawowej (odciążenie, unieruchomienie, leczenie farmakologiczne, leczenie ogólne klimatyczne). Okolica miednicy jest często siedzibą ropni. I tak spotyka się ropnie zimne ' (gruźlicze), których punktem wyjścia jest gruźlica kręgosłupa, dalej — ostre ropnie leżące w okolicy mięśni biodrowo-lędźwiowych (m. iliopsoas), powodu­jące zazwyczaj przykurcz kończyny dolnej. Leczenie tych spraw jest zależne od choroby podstawowej. Ostre ropnie opróżnia się operacyjnie. Józel Bogusz